-Serie cuidados avanzados, Cuidados enfermeros al paciente crónico (II).
domingo, 22 de junio de 2014
INTERVENCIÓN EN EL TABAQUISMO
-Serie cuidados avanzados, Cuidados enfermeros al paciente crónico (II).
lunes, 2 de junio de 2014
JUNIO - MES DEL TABACO
Los factores psicológicos son componentes esenciales en la dependencia del tabaco. El uso repetido del tabaco asociado a múltiples circunstancias diarias va estableciendo asociaciones automáticas entre el hecho de fumar y el manejo y solución de tareas y situaciones cotidianas, ya sean éstas estresantes, agradables, placenteras, etc.
El desarrollo de la dependencia psicológica tiene que ver con la asociación de la conducta de fumar con dos tipos de efectos percibidos: efecto de relajación y efecto de mejora del rendimiento.
A través de estos efectos se establece una relación funcional entre el comportamiento del fumador y el tabaco. Es por ello que el abandono del tabaco requiere, entre otras medidas, un proceso activo de reaprendizaje, de aprender a vivir sin él.
La dependencia psicológica que conlleva la asociación del consumo del tabaco en las actividades cotidianas del fumador puede medirse mediante el test de Glover-Nilsson:
El test de Fagerström es el instrumento más útil y más utilizado para medir la dependencia física de la nicotina:
La puntuación que he obtenido indica un grado de dependencia moderado (5).
La próxima semana publicaré sobre la intervención en el tabaquismo y los métodos que existen para ayudarnos a dejar de fumar, asimismo, os contaré que método he elegido, cómo lo voy a llevar a cabo y qué tal me va en las posteriores semanas.
-Serie cuidados avanzados, Cuidados enfermeros al paciente crónico (II).
martes, 11 de enero de 2011
Sueroterapia: tratamento consistente na administración de sueros co fin de restablecer o equilibrio hidroelectrolítico.
Fluidoterapia: método terapéutico co fin de manter ou restaurar de maneira intravenosa o volume e composición normal dos fluídos corporales.
Ten 4 obxectivos principais:
1- Repor as perdas de líquido e electrolitos. O obxectivo fundamental do médico de urxencias.
2- Aportar as necesidades mínimas diarias de auga e electrolitos:
30-35 ml/Kg/día auga, aproximadamente 2.000-300ml/día
1-2 mEq/Kg/día sodio, o habitual é aportar 50-150 mEq/día NaCl
0,5 mEq/Kg/día potasio, se administra de 40-60 mEq/día de potasio sempre que a función renal sexa normal.
3- Compensar as pérdidas de líquido anormales que se producen durante a estancia hospitalaria (balance).
4- Realizar unha nutrición adecuada, cas necesidades calóricas en forma de hidratos de carbono, grasas, aminoácidos e vitaminas. Necesidades mínimas no adulto: 1.000 calorías/día.
Principais indicacións:
-hipovolemia
-depleción fluído extracelular
-depleción acuosa (disminución do balance hídrico)
-depleción salina
-hipernatremia
Solucións da terapia intravenosa:
1.Solucións de cristaloides: úsanse para o tratamento de alteracións electrolíticas (hipernatremia), deshidratación hipertónica e ante a sospeita de hipoglucemia.
-Solución salina isotónica: suero fisiológico ó 0´9%.
-Solución salina hipertónica: suero fisiolóxico ó 3%.
-Solución glucosada isotónica: suero glucosado ó 5%
Indicacións: en deshidratacións hipertónicas (por sudación ou falta de inxesta de líquidos), tamén é un axente aportador de enerxía (aporte calórico: 200Kcal) e un protector hepático.
-Solución glucosada hipertónica: glucosados ó 10% (400 Kcal/l), 20% (800 Kcal/l), 30% (1200 Kcal/l),50% (2000 Kcal/l) "glucosmón" e 70% (2800 Kcal /l).

-Solución glucosalina: - glucosa 3´3% + NaCl 0´3%
- glucosa 5% + NaCl 0´9%
-Solución polielectrolítica de Ringer Lactato: é preferencia cando necesitamos administrar cantidades masivas de solucións de cristaloides porque ten menos cloro e polo tanto menos probabilidade de causar acidosis.
-Solución alcalinizantes: para tratamento da acidosis metabólica.
-bicarbonato 1 Molar
-bicarbonato 1/6 Molar
-Lactato sódico (contraindicado en insuficiencia hepática así como hiperlactasemia).
-Solución acidificantes:
-cloruro amónico 1/6 Molar: para o tratamiento da alcalosis hipoclorémica, contraindicada en insuficiencia hepática e a administración rápida pode producir bradicardia, alteracións respiratorias e contraccións musculares.
2.Solucións coloidais:
-Albúmina: derivado plasmático máis seguro desde o punto de vista da transmisión de enfermedades infecciosas coñecidas. Pode ser ó 20 % (1-2ml por minuto) ou o 5% (5ml por minuto)Indicacións: hipovolemia (cando coloides e cristaloides están contraindicadas) e hipoalbuminemia(albúmina < 20g/l),

-Solucións coloidais artificiais:
-Dextranos
-Pentaalmidón
-Hidroxietil-almidón (HEA)
-Derivados da xelatina
Cálculo da velocidade de perfusión en sueroterapia
1ml = 1cc = 20 gotas = 60 microgotas
nºgotas por minuto = volume para administrar en cc x 20 gotas / tempo de perfusión en minutos.
nº micro gotas por minuto = volume para administrar en cc x 60 micro gotas / tempo de perfusión en minutos.
martes, 5 de febrero de 2008
AEROSOLTERAPIA

- Inhaladores presurizados.
- Aerosois.
Esta vía utilízase básicamente porque o efecto do principio activo é inmediato.É unha vía na que o principio activo actúa localmente. Ademais utilízanse dosis moito máis baixas que cando a administración do medicamento é por outra vía. Con esas dosis tan baixas casi non existen efectos secundarios.
Obxectivo: conseguir fluidificar as secrecións bronquiais do pacente para favorecer a súa movilización e posterior expectoración e administrar medicación por vía respiratoria.
Está indicado en todas aquelas situacións nas que é necesario administrar medicación por vía respiratoria.
Material:
-Toma de osíxeno.
-A nivel caseiro utilízanse compresores pequenos.
-Equipo nebulizador.
-Luvas.
- Medicación:mucolíticos, broncodilatadores, suero fisiolóxico e antiinflamatorios.
Técnica: Informar ó pacente. Explicarlle que debe respirar profundo para que a medicación penetre ós bronquios finos. Lavarse as mans e colocarse as luvas. Sacar o frasco do nebulizador do antiséptico, lavalo e secalo. Utilización do nebuliador novo. Coller a medicación prescrita. Esa medicación complétase de suero fisiolóxico ata 5 ml. Limpiar a mascarilla do nebuliador e secar. Acoplar a mascarilla ó frasco. Conectar a alargadeira á toma de osíxeno. Abrir a válvula de osíxeno ata que nebulice ( aproximadamente 5 litros ). Poñer a masacarilla ó paciente e animalo a respirar profundo. Mantelo durante 15 minutos ( ata que se acabe ). Retirar o nebulizador, desmontalo e colocar o frasco e a mascarilla nos seus respectivos recipientes con antiséptico. Indicar o pacente que tosa. Realizar fisioterapia respiratoria se está prescrita.
Observacións: lavar perfectamente o nebulizador para que non queden restos de antiséptico, xa que o pacente os inhalaría. Lavar correctamente a mascarilla para non irritar a pel da cara do paciente. Poñer medicación suficiente para que nos 15 minutos o aerosol non se quede sen líquido, xa que o pacente inhalaría osíxeno puro sen humidificar a alta presión.
OSÍXENOTERAPIA

Material:
-Mascarilla Venturi,cánula nasal ou sonda nasal.
-Toma central ou tanque portátil de osíxeno.
-Manómetro-caudalímetro con humidificador.
-Esparadrapo hipoalérxico.
-Lubricante.
Sistemas para a administración de osíxeno.
- Mascarilla facial:
Básase no efecto venturi.
O osíxeno pasa por un conducto moi estreito a gran presión, o que provoca un gran arrastre de aire q se mestura.
É a única na que se pode regular a concentración de osíxeno.
A cada concentración perténcelle un fluxo.
- Cáteter ou sonda nasal:
É o menos utilizado.
Sonda con punta roma multiperforada.
Só varía o fluxo.
Unha vez colocado queda na farinxe.
-Cánula nasal:
Colócase nas fosas nasales.
Só se pode regular o fluxo de osíxeno.
É o máis cómodo.
Técnica: debemos comunicarlle o proceso ó pacente buscando a súa colaboración e colocalo segundo a súa patoloxía(semisentado). Lavarémonos as mans, elexiremos o sistema adecuado ó prescrito, comprobando o nivel de auga do caudalímetro, conectaremos o sistema á toma central ou bombona, comprobaremos que o sistema funciona e que o osíxeno flúa correctamente.
Observacións: non se debe fumar, nin prender lume cando se están utilizando estos sistemas ou cerca das bombonas portátiles. Se o enfermo ten sonda ou cánula nasal, vixilar que o enfermo respire pola nariz.
Complicacións: o osíxeno pode ser tóxico en altas concentracións, manifestándose nestos casos por :
-irritación das mucosas.
-tos seca.
-naúseas.
-dor torácico.
*En recén nacidos pode provocar cegueira. Precaución en pacentes con EPOC de que o osíxeno s manteña a baixa concentración, xa que si estivera alta, o centro respiratorio deprimiríase.
miércoles, 23 de enero de 2008
RADIOTERAPIA E QUIMIOTERAPIA
- A quimioterapia e a radioterapia son dous tratamentos máis frecuentes contra o cancro. Empléanse, segundo o caso, por separado, un a continuación do outro, ou xuntos.
A radioterapia é o uso médico das radiacións. En esencia, a radiación ven a ser un raio de enerxía que cruza o noso organismo de parte a parte. No seu traxecto a través do corpo, a radiación transmite parte da súa enerxía o ADN das células, producíndolle danos irreversíbels que terminan matando ás células tanto normais como cancerosas.
Hai que ter en conta que, a radioterapia mata moitas máis células enfermas que normais por dous motivos:
-as células malignas multiplícanse con gran rapidez, precisan máis ADN, polo que son máis sensibles ás radiacións.
-os oncólogos emplean dous raios ou máis de radiación, calculados para cruzarse onde se localiza o tumor. Nese punto, a potencia dos raIos se suma e o efecto da radiación é máximo.
Aínda que nalgúns casos irrádiase todo o corpo, case sempre se usa sobre un punto concreto do organismo.
A quimioterapia non é un aparato como a radioterapia, senón un conxunto de medicamentos que destrúen ás células que se dividen con rapidez, como as cancerosas.
A quimioterapia é un tratamento xeral, chega a todos os rincóns do organismo, por isto tamén os seus efectos adversos son moito máis diversos.
A forma máis común de administrala é a intravenosa mediante un sistema de goteo, pero tamén existen pastillas. Normalmente adminístrase máis dun medicamento, dous ou máis mesturados, por ejemplo: ‘FAC’, quere decir que se lle administra: fluorouracilo, adriamicina e ciclofosfamida.
Información procedente de: http://todoenfermeria.iespana.es/tecnicas/tecnicas.htm





