Mostrando entradas con la etiqueta TERAPIAS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta TERAPIAS. Mostrar todas las entradas

domingo, 22 de junio de 2014

INTERVENCIÓN EN EL TABAQUISMO

Captación: historia del fumador
En primer lugar se debe realizar la historia tabáquica, desde el punto de vista médico, psicológico y de enfermería. Los datos que se aconseja reflejar en la anamnesis tabáquica son:
-edad de inicio
-número de cigarrilos/día consumidos
-paquetes consumidos (número de cigarrilos consumidos al día multiplicados por el número de años que lleva consumiendo esa cantidad de tabaco y dividido por 20)
-años de fumador
-número de intentos previos
-fecha del último intento
-tiempo máximo de abstinencia
-causas de recaída
-tratamiento llevado a cabo
Toda esta documentación permitirá obtener información sobre el consumo y personalizar posteriormente el seguimiento.

DIAGNÓSTICO DEL PACIENTE FUMADOR: fases del abandono del tabaco.
En segundo lugar se va a realizar un diagnóstico del fumador. Prochazca y DiClemente, en 1992, definieron cinco fases en el proceso de abandono del tabaco precontemplación, contemplación, preparación, acción y mantenimiento. Los fumadores se encuentran en una u otra dependiendo de su mayor o menor motivación para dejar de fumar y de su mayor o menor inclinación a hacer un intento serio de abandono. Se recomienda investigar la fase de abandono en la que se encuentra cada fumador, pues la actitud terapéutica deberá venir determinada por dicha fase, y el conocimiento de la etapa de abandono permitirá instaurar el tratamiento más adecuado para cada fumador. 



1. Fase de precontemplación: son aquellos pacientes que no tienen intención de dejar de fumar en un periodo superior a seis meses. El paciente se percibe a sí mismo como fumador. Generalmente son personas jóvenes y sanas que todavía no han visto afectada su salud por síntomas preocupantes relacionados con el tabaco.
Intervención: motivar al paciente para que considere la posibilidad de dejarlo. Para ello hay que facilitarle materiales que contribuyan a aumentar su motivación. Sin una intervención planificada, las personas pueden permanecer en esta fase durante mucho tiempo.

2. Fase de contemplación: son aquellos pacientes que se plantean dejar de fumar en un periodo aproximado de seis meses. Comienza a producirse un cambio de actitud en el fumador en su relación con el tabaco. Aparece una disonancia entre su conducta actual y el comportamiento deseado. El fumador piensa que sería bueno dejar de fumar pero no se lo plantea a corto plazo. En general, este cambio se debe a la percepción de los primeros síntomas negativos sobre su salud derivados del consumo del tabaco.
Intervención: deben recibir información personalizada sobre las ventajas de dejar el consumo del tabaco, así como materiales educativos, consejos sobre cómo dejarlo e información sobre opciones de tratamiento disponibles. Informar de los beneficios que se obtienen al abandonar el tabaco y entregar por escrito.

3. Fase de preparación: son aquellos pacientes que quieren hacer un intento serio de abandono en el próximo mes. El fumador ha personalizado las ventajas de dejar de fumar y está motivado para hacer el esfuerzo que implica dejar el tabaco.
Intervención: todo fumador que se encuentre en esta fase debe ser objeto de una intervención mínima sistematizada (IMS).
Interesante artículo sobre el IMS: http://www.lasdrogas.info/doc/fuentes/tabaquismo_interv_min.pdf

4. Fase de acción: son aquellos pacientes que han abandonado el hábito recientemente en un periodo igual o menor a seis meses. La persona ha tomado la decisión de dejar de fumar, ha pasado del propósito a la acción. Sólo un reducido número de personas lo consiguen en el primer intento. Suele ser un periodo más o menos largo, de fases alternantes de consumo y abstinencia.
Intervención: seguimiento del fumador. Algunos de los puntos más importantes a valorar en el seguimiento son: reforzar la abstinencia, el cumplimiento de las pautas establecidas, valoración del estado físico y psicológico y consejos para evitar recaídas-

5. Fase de mantenimiento: son aquellos pacientes que abandonaron el hábito hace más de seis meses y menos de un año. Se pretende evitar recaídas.
Intervención: seguimiento del fumador.

6. Fase de recaída: son aquellos pacientes que han vuelto a fumar. Puede aparecer en cualquier momento desde que el paciente ha dejado de fumar.
Intervención: evitar la desmoralización y el descenso de la autoestima y normalizar la recaída como parte del proceso y ayudarle a entrar de nuevo en el ciclo de cambio.


ESTUDIO DE LA MOTIVACIÓN
El grado de motivación se puede evaluar de una forma sencilla mediante el test de motivación de Richmond.


Según la puntuación obtenida se obtendrá un grado determinado de motivación. Motivación baja si es menor de 6 puntos, motivación moderada si está entre 7 y 9 puntos y motivación alta si es de 10 puntos.

Fuente:
-Serie cuidados avanzados, Cuidados enfermeros al paciente crónico (II).

lunes, 2 de junio de 2014

JUNIO - MES DEL TABACO

Fumador - Tabaquismo - Tabaco
-Según la Organización Mundial de la Salud, fumador es "todo sujeto que ha fumado cualquier cantidad de cigarrillos, diariamente, en el último mes".
-Tabaquismo: alteración mórbida producida por el consumo excesivo de tabaco.
-Tabaco: sustancia psicoactiva (droga) que actúa sobre el sistema nervioso central y periférico capaz de generar al menos uno de los siguientes fenómenos: dependencia, tolerancia y síndrome de abstinencia. El tabaco, al ser quemado, además de la nicotina y el monóxido de carbono, genera más de 4.000 compuestos adicionales, de los cuales alrededor de cuarenta son cancerígenos.

Los efectos fisiológicos más importantes de la nicotina en el organismo son:
-aumento de los niveles hormonales en sangre: catecolaminas, cortisol, etc.
-aumento del metabolismo.
-posible efecto anoréxico: potenciación de liberación de dopamina, noradrenalina y serotonina.
-aceleración del ritmo cardíaco.
-vasoconstricción cutánea y coronaria.
-aumento de la presión arterial.
-relajación muscular.

La foto proviene de una página web en la que puedes hacer un tour del cuerpo humano tanto del hombre como de la mujer, donde refleja y explica los cambios que el tabaco produce en nuestro organismo (http://tobaccobody.fi/m_en.php).

Dependencia del tabaco:
1. Dependencia farmacológica:
La capacidad del tabaco para generar adicción se debe fundamentalmente a la nicotina, sustancia psicoactiva capaz de estimular o bloquear la acción neuronal, según la fase y la cantidad absorbida. El estudio de los factores que intervienen en el desarrollo de la adicción al tabaco ha demostrado que, tras un breve periodo de consumo intermitente, el patrón de uso pronto se estabiliza en cada persona. Dada la alta capacidad adictiva de la nicotina, la interrupción súbita de del consumo de esta sustancia en una persona fumadora provoca síntomas desagradables, cuya evitación constituye el motivo más poderoso para seguir fumando.
La inhalación es la modalidad más eficaz para la administración de nicotina en el organismo humano. 
Por esta vía respiratoria, la nicotina alcanza el cerebro pocos segundos después de la primera calada. Su metabolización varía entre las personas, por ello, el consumo del mismo tipo y número de cigarrillos por distintos sujetos no significa que todos tengan la misma concentración de nicotina en sangre. El metabolito más importante de esta sustancia, la cotinina, puede usarse como marcador bioquímico para medir la exposición de cada fumador a la nicotina.



La dependencia farmacológica varía de forma considerable entre una persona y otra. Existen fumadores que no inhalan el humo, manteniendo su consumo sin necesitar altas dosis de nicotina. En estos casos, la conducta se mantiene como consecuencia de la dependencia psicológica que también genera el tabaco.

Síndrome de abstinencia
El síndrome de abstinencia de la nicotina es específico y aparece después de la interrupción brusca del consumo, o la reducción importante en la intensidad de cigarros después de un consumo diario prolongado. Se caracteriza por, al menos, cuatro de las siguientes manifestaciones:
-deseo compulsivo de volver a fumar.
-irritabilidad.
-ansiedad.
-dificultad de concentración.
-cansancio.
-depresión.
-palpitaciones.
-temblores.
-trastornos del sueño.
Estos síntomas empiezan entre dos y doce horas después de la interrupción de la ingesta de nicotina, en función del grado de dependencia que presenta el fumador. Pueden ser intensos durante los primeros dias, para ir disminuyendo paulatinamente. Algunos de estos síntomas persisten durante varios meses entre los grandes fumadores.

2. Dependencia psicológica:
Los factores psicológicos son componentes esenciales en la dependencia del tabaco. El uso repetido del tabaco asociado a múltiples circunstancias diarias va estableciendo asociaciones automáticas entre el hecho de fumar y el manejo y solución de tareas y situaciones cotidianas, ya sean éstas estresantes, agradables, placenteras, etc.
El desarrollo de la dependencia psicológica tiene que ver con la asociación de la conducta de fumar con dos tipos de efectos percibidos: efecto de relajación y efecto de mejora del rendimiento.
A través de estos efectos se establece una relación funcional entre el comportamiento del fumador y el tabaco. Es por ello que el abandono del tabaco requiere, entre otras medidas, un proceso activo de reaprendizaje, de aprender a vivir sin él.
La dependencia psicológica que conlleva la asociación del consumo del tabaco en las actividades cotidianas del fumador puede medirse mediante el test de Glover-Nilsson:

Este test lo he rellenado yo misma, tengo una puntuación de 25 ya que soy fumadora:
-La dependencia psicológica se mide por las preguntas 1 ,6 ,7 y 8.
-La dependencia social se establece por las preguntas 17 y 18.
-La dependencia gestual se valora por las preguntas 2-5 y 9-16.
Como podéis observar mi dependencia psicológica es bastante importante al igual que mi dependencia social, por otro lado, mi dependencia gestual es leve.

3. Dependencia física:
La dependencia de la nicotina va a provocar que, ante la supresión de su administración (dejar de fumar), el fumador pueda experimentar los síntomas del síndrome de abstinencia. El fumador debe tener conocimiento de la probable aparición de estos síntomas, de que existen tratamientos para hacerlos más llevaderos y de que desaparecerán en pocas semanas.
El test de Fagerström es el instrumento más útil y más utilizado para medir la dependencia física de la nicotina:

La puntuación total oscila entre 0 y 10 puntos. Entre 0 y 3 puntos el grado de dependencia es leve, entre 4 y 6 es moderado y, si es mayor o igual que 7 severo.
La puntuación que he obtenido indica un grado de dependencia moderado (5).

La próxima semana publicaré sobre la intervención en el tabaquismo y los métodos que existen para ayudarnos a dejar de fumar, asimismo, os contaré que método he elegido, cómo lo voy a llevar a cabo y qué tal me va en las posteriores semanas.


Fuente:
-Serie cuidados avanzados, Cuidados enfermeros al paciente crónico (II).

martes, 11 de enero de 2011


SUEROTERAPIA - FLUIDOTERAPIA

Sueroterapia: tratamento consistente na administración de sueros co fin de restablecer o equilibrio hidroelectrolítico.
Fluidoterapia: método terapéutico co fin de manter ou restaurar de maneira intravenosa o volume e composición normal dos fluídos corporales.

Ten 4 obxectivos principais:
1- Repor as perdas de líquido e electrolitos. O obxectivo fundamental do médico de urxencias.
2- Aportar as necesidades mínimas diarias de auga e electrolitos:
30-35 ml/Kg/día auga, aproximadamente 2.000-300ml/día
1-2 mEq/Kg/día sodio, o habitual é aportar 50-150 mEq/día NaCl
0,5 mEq/Kg/día potasio, se administra de 40-60 mEq/día de potasio sempre que a función renal sexa normal.
3- Compensar as pérdidas de líquido anormales que se producen durante a estancia hospitalaria (balance).
4- Realizar unha nutrición adecuada, cas necesidades calóricas en forma de hidratos de carbono, grasas, aminoácidos e vitaminas. Necesidades mínimas no adulto: 1.000 calorías/día.

Principais indicacións:
-hipovolemia
-depleción fluído extracelular
-depleción acuosa (disminución do balance hídrico)
-depleción salina
-hipernatremia

Solucións da terapia intravenosa:

1.Solucións de cristaloides: úsanse para o tratamento de alteracións electrolíticas (hipernatremia), deshidratación hipertónica e ante a sospeita de hipoglucemia.
-Solución salina isotónica: suero fisiológico ó 0´9%.
-Solución salina hipertónica: suero fisiolóxico ó 3%.
-Solución glucosada isotónica: suero glucosado ó 5%
Indicacións: en deshidratacións hipertónicas (por sudación ou falta de inxesta de líquidos), tamén é un axente aportador de enerxía (aporte calórico: 200Kcal) e un protector hepático.
-Solución glucosada hipertónica: glucosados ó 10% (400 Kcal/l), 20% (800 Kcal/l), 30% (1200 Kcal/l),50% (2000 Kcal/l) "glucosmón" e 70% (2800 Kcal /l).


-Solución glucosalina: - glucosa 3´3% + NaCl 0´3%
- glucosa 5% + NaCl 0´9%
-Solución polielectrolítica de Ringer Lactato: é preferencia cando necesitamos administrar cantidades masivas de solucións de cristaloides porque ten menos cloro e polo tanto menos probabilidade de causar acidosis.
-Solución alcalinizantes: para tratamento da acidosis metabólica.
-bicarbonato 1 Molar
-bicarbonato 1/6 Molar
-Lactato sódico (contraindicado en insuficiencia hepática así como hiperlactasemia).
-Solución acidificantes:
-cloruro amónico 1/6 Molar: para o tratamiento da alcalosis hipoclorémica, contraindicada en insuficiencia hepática e a administración rápida pode producir bradicardia, alteracións respiratorias e contraccións musculares.

2.Solucións coloidais:
-Albúmina: derivado plasmático máis seguro desde o punto de vista da transmisión de enfermedades infecciosas coñecidas. Pode ser ó 20 % (1-2ml por minuto) ou o 5% (5ml por minuto)Indicacións: hipovolemia (cando coloides e cristaloides están contraindicadas) e hipoalbuminemia(albúmina < 20g/l),
.
-Fraccións proteicas de plasma humano: propiedades similares á albúmina, as súas ventaxas son a súa doada manufacturación e a gran cantidade de proteínas que aporta.
-Solucións coloidais artificiais:
-Dextranos
-Pentaalmidón
-Hidroxietil-almidón (HEA)
-Derivados da xelatina

Cálculo da velocidade de perfusión en sueroterapia

1ml = 1cc = 20 gotas = 60 microgotas

nºgotas por minuto = volume para administrar en cc x 20 gotas / tempo de perfusión en minutos.

nº micro gotas por minuto = volume para administrar en cc x 60 micro gotas / tempo de perfusión en minutos.

martes, 5 de febrero de 2008

AEROSOLTERAPIA



A vía inhalatoria úsase básicamente para a administración de dous tipos de medicación:
- Inhaladores presurizados.
- Aerosois.
Esta vía utilízase básicamente porque o efecto do principio activo é inmediato.É unha vía na que o principio activo actúa localmente. Ademais utilízanse dosis moito máis baixas que cando a administración do medicamento é por outra vía. Con esas dosis tan baixas casi non existen efectos secundarios.

Obxectivo: conseguir fluidificar as secrecións bronquiais do pacente para favorecer a súa movilización e posterior expectoración e administrar medicación por vía respiratoria.
Está indicado en todas aquelas situacións nas que é necesario administrar medicación por vía respiratoria.

Material:
-Toma de osíxeno.
-A nivel caseiro utilízanse compresores pequenos.
-Equipo nebulizador.
-Luvas.
- Medicación:mucolíticos, broncodilatadores, suero fisiolóxico e antiinflamatorios.

Técnica: Informar ó pacente. Explicarlle que debe respirar profundo para que a medicación penetre ós bronquios finos. Lavarse as mans e colocarse as luvas. Sacar o frasco do nebulizador do antiséptico, lavalo e secalo. Utilización do nebuliador novo. Coller a medicación prescrita. Esa medicación complétase de suero fisiolóxico ata 5 ml. Limpiar a mascarilla do nebuliador e secar. Acoplar a mascarilla ó frasco. Conectar a alargadeira á toma de osíxeno. Abrir a válvula de osíxeno ata que nebulice ( aproximadamente 5 litros ). Poñer a masacarilla ó paciente e animalo a respirar profundo. Mantelo durante 15 minutos ( ata que se acabe ). Retirar o nebulizador, desmontalo e colocar o frasco e a mascarilla nos seus respectivos recipientes con antiséptico. Indicar o pacente que tosa. Realizar fisioterapia respiratoria se está prescrita.

Observacións: lavar perfectamente o nebulizador para que non queden restos de antiséptico, xa que o pacente os inhalaría. Lavar correctamente a mascarilla para non irritar a pel da cara do paciente. Poñer medicación suficiente para que nos 15 minutos o aerosol non se quede sen líquido, xa que o pacente inhalaría osíxeno puro sen humidificar a alta presión.

OSÍXENOTERAPIA


O obxectivo desta técnica é administrar osíxeno con fins terapeúticos para mellorar a capacidade respiratoria e previr as consecuencias da hipoxia.

Material:
-Mascarilla Venturi,cánula nasal ou sonda nasal.
-Toma central ou tanque portátil de osíxeno.
-Manómetro-caudalímetro con humidificador.
-Esparadrapo hipoalérxico.
-Lubricante.

Sistemas para a administración de osíxeno.

- Mascarilla facial:
Básase no efecto venturi.
O osíxeno pasa por un conducto moi estreito a gran presión, o que provoca un gran arrastre de aire q se mestura.
É a única na que se pode regular a concentración de osíxeno.
A cada concentración perténcelle un fluxo.

- Cáteter ou sonda nasal:
É o menos utilizado.
Sonda con punta roma multiperforada.
Só varía o fluxo.
Unha vez colocado queda na farinxe.

-Cánula nasal:
Colócase nas fosas nasales.
Só se pode regular o fluxo de osíxeno.
É o máis cómodo.

Técnica: debemos comunicarlle o proceso ó pacente buscando a súa colaboración e colocalo segundo a súa patoloxía(semisentado). Lavarémonos as mans, elexiremos o sistema adecuado ó prescrito, comprobando o nivel de auga do caudalímetro, conectaremos o sistema á toma central ou bombona, comprobaremos que o sistema funciona e que o osíxeno flúa correctamente.

Observacións: non se debe fumar, nin prender lume cando se están utilizando estos sistemas ou cerca das bombonas portátiles. Se o enfermo ten sonda ou cánula nasal, vixilar que o enfermo respire pola nariz.

Complicacións: o osíxeno pode ser tóxico en altas concentracións, manifestándose nestos casos por :
-irritación das mucosas.
-tos seca.
-naúseas.
-dor torácico.
*En recén nacidos pode provocar cegueira. Precaución en pacentes con EPOC de que o osíxeno s manteña a baixa concentración, xa que si estivera alta, o centro respiratorio deprimiríase.

miércoles, 23 de enero de 2008

RADIOTERAPIA E QUIMIOTERAPIA

- A quimioterapia e a radioterapia son dous tratamentos máis frecuentes contra o cancro. Empléanse, segundo o caso, por separado, un a continuación do outro, ou xuntos.


A radioterapia é o uso médico das radiacións. En esencia, a radiación ven a ser un raio de enerxía que cruza o noso organismo de parte a parte. No seu traxecto a través do corpo, a radiación transmite parte da súa enerxía o ADN das células, producíndolle danos irreversíbels que terminan matando ás células tanto normais como cancerosas.
Hai que ter en conta que, a radioterapia mata moitas máis células enfermas que normais por dous motivos:
-as células malignas multiplícanse con gran rapidez, precisan máis ADN, polo que son máis sensibles ás radiacións.
-os oncólogos emplean dous raios ou máis de radiación, calculados para cruzarse onde se localiza o tumor. Nese punto, a potencia dos raIos se suma e o efecto da radiación é máximo.
Aínda que nalgúns casos irrádiase todo o corpo, case sempre se usa sobre un punto concreto do organismo.


A quimioterapia non é un aparato como a radioterapia, senón un conxunto de medicamentos que destrúen ás células que se dividen con rapidez, como as cancerosas.
A quimioterapia é un tratamento xeral, chega a todos os rincóns do organismo, por isto tamén os seus efectos adversos son moito máis diversos.
A forma máis común de administrala é a intravenosa mediante un sistema de goteo, pero tamén existen pastillas. Normalmente adminístrase máis dun medicamento, dous ou máis mesturados, por ejemplo: ‘FAC’, quere decir que se lle administra: fluorouracilo, adriamicina e ciclofosfamida.

Información procedente de: http://todoenfermeria.iespana.es/tecnicas/tecnicas.htm